Hoe zorg jij ervoor dat je de behoefte van het kind vooropstelt wanneer het kind niet lijkt te passen in het bestaande onderwijssysteem? Waar loop je tegenaan in dit systeem? En hoe zou dit anders kunnen volgens jou?

In beleid en uitvoering vertrekken we vaak vanuit bestaande oplossingen. Het aanbod dat er al is, bepaalt hoe we het probleem definiëren. Neem een kind dat niet past binnen het onderwijssysteem. De vraag wordt dan al snel: hoe krijgen we dit kind passend in het bestaande aanbod? Maar wat zegt het eigenlijk over het systeem als een kind er niet in past? 

Hetzelfde zie je terug in jeugdhulp, passend onderwijs en de participatiewet. Problemen worden gedefinieerd vanuit wat er al is – niet vanuit wat er nodig is. Dat leidt tot een fundamentele vraag: als een kind niet past in het systeem, veranderen we dan het kind of het systeem? 

Een stap verder: wat vraagt dit van ons denken? 

In gesprekken herkennen we de spanning die hierachter zit. We vinden het belangrijk dat jongeren weer naar school gaan. Maar is dat altijd wat een jongere – zeker een thuiszitter – nodig heeft? Of laat het juist zien dat het onderwijssysteem niet voor iedereen passend is ingericht? Tegelijkertijd zien we dat de beweging naar inclusief onderwijs ruimte biedt om anders te kijken: wat is de behoefte van de leerling en hoe moet het onderwijs zich daartoe verhouden?