Home / Vraag & Antwoord /

Hoe kan ik als...

Vraag

Shirley de Kraaij

9 april 2026

Hoe kan ik als Jeugdprofessional ouders beter laten reflecteren op hun eigen handelen en tegelijk de samenwerking goed houden?

Ouders doen alles voor hun kinderen, nemen hulp aan maar zijn ook kritisch, welke hulp dat moet zijn. Zijn geschoold, hebben een sterke eigen mening en vinden dat wij zij doen, 'het goede' is. Veiligheid is gewaarborgd, JBT is niet aan de orde. Hoe kan ik met ouders in de samenwerking blijven en toch aangeven dat wat zij (al jaren doen) niet per se 'het goede' is, waardoor er moeilijk afgeschaald kan worden en steeds nieuwe/andere hulpverlening nodig is volgens ouders.

Motivatie

Heeft betrekking op een casus van mij.

Organisatie en/of werkgebied

Gemeente/Sociaal Domein Jeugd

Beantwoord de vraag van Shirley

(9 antwoorden)

Jeffrey Walhout

Coach OpMaat, VSO

9 april 2026

Hoi Shirley,

Vanuit geweldloos verzet, verbindend gezag is de mandjes methode een optie om te reflecteren op gedrag. De methode verdeelt problemen of gedragingen in drie “mandjes” (A, B en C). Zo bepaal je waar je wel of niet energie in steekt, zonder meteen in strijd of escalatie te belanden.

De mandjesmethode past goed bij deze situatie, maar vooral als denkkader voor jouw houding richting ouders.
Mandje A: nauwelijks van toepassing (veiligheid is al oké)
Mandje B (belangrijkst): ga in gesprek, onderzoek samen waarom ouders blijven zoeken naar hulp en wat afschalen lastig maakt
Mandje C: laat hun overtuiging dat zij “het goede doen” grotendeels los om strijd te voorkomen
De kern: ga niet in discussie over wie gelijk heeft, maar maak ruimte voor reflectie.
Volgens Ross W. Greene en Haim Omer helpt het om relatie en samenwerking centraal te houden, terwijl je wel eerlijk benoemt dat méér hulp niet altijd de oplossing is.

Misschien heb je hier wat aan. Succes!

Jenny Winter

Vrijwilliger

9 april 2026

Dit lijkt me een mooi intervisievraagstuk. Jij vindt blijkbaar dat ouders niet “het goede doen” en dat dat ligt aan hun onvermogen om te reflecteren. Een inbreng via intervisie kan helpen om eerst je eigen gedachten/aannames te analyseren en van daaruit te bedenken wat een evt vervolgstap kan zijn.

Rian van Eekelen

Ambulant gezinssysteem behandelaar/ autisme spectrum coach

9 april 2026

Start met het reflecteren op de krachtige items die de ouders toepassen in de opvoeding (er zijn, bv kinderen ophalen van school, is al een krachtig element)
Verplaatst langzaam de items naar minder makkelijk is...reflectie
Verplaats naar wat gaat jullie als ouders minder goed af ...reflectie
Wat vinden jullie moeilijk / lastig/ vervelend enz naar het lukt mij of wij als ouders niet .....
Laat ouders vanuit hun positieve in- en opstelling mbt de opvoeding en zorg voor de kinderen, positief terugblikken naar wat minder goed gaat, maar ze zo graag positief uit willen voeren, indien ze weten wat er waar het mis gaat. Op dat punt ben je de ondersteuner van de ouders, er is namelijk geen oordeel of veroordeling, maar een volgen en begeleiden naar hogere opvoedingskwaliteiten
Met andere woorden - neem de ouders mee- steun en support de ouders (ze zijn je dankbaar, indien het met je hulp lukt om goed ouderschap te beoefenen

Sylvana Van Batenburg

Eigenaar Aandacht in Verbinding | Contextueel therapeut i.o. | Ontwikkelaar van de reflectietool Aandacht in verbinding met collega’s | Begeleiding en advies binnen jeugd, WLZ en teams

9 april 2026

Vanuit contextueel kijken kan het helpend zijn om niet alleen te kijken naar wat ouders doen, maar vooral naar waar het vandaan komt.
Wat je beschrijft zijn ouders die heel betrokken zijn en veel doen voor hun kind. Vaak zit daar ook een hele geschiedenis onder. Wat iemand heeft geleerd over zorgen, verantwoordelijkheid en wat ‘goed ouderschap’ is, speelt daarin een grote rol. Als je dat samen gaat onderzoeken, bijvoorbeeld door te kijken naar hun gezin van herkomst, zie je vaak waar bepaalde patronen zijn ontstaan en voor wie iemand in het hier en nu eigenlijk zorgt.
Wat ik daarin vaak zie, is dat ouders die veel doen, zelf ook vroeg veel hebben gedragen. Dat kan maken dat loslaten niet zomaar een keuze is, maar iets wat raakt aan loyaliteit en aan wie iemand is geworden. Dan wordt het ineens logisch waarom iemand blijft doen wat hij doet, ook als het niet meer helpend lijkt.
Wat helpt is om minder te sturen en meer samen te onderzoeken. Dus niet zozeer zeggen wat anders moet, maar vragen stellen waardoor ouders zelf gaan kijken. Bijvoorbeeld waar ze dit hebben geleerd, voor wie het belangrijk voelt om zo te doen, of wat er zou gebeuren als het anders gaat.
Van daaruit kun je ook anders naar het kind kijken. Gedrag van een kind heeft vaak betekenis binnen het gezin. Dan ontstaat de vraag voor wie het kind eigenlijk zorgt met zijn gedrag en welke balans het misschien probeert te herstellen.
Een helpende manier van kijken hierin is
wat als gedrag dat wij als lastig zien, eigenlijk een poging is om verbonden te blijven
Dat verandert vaak al iets in hoe je samen kijkt.
Wat ook belangrijk is, is om stil te staan bij jezelf als hulpverlener. We nemen allemaal onze eigen ideeën en ervaringen mee. Soms hebben we al een beeld van wat er zou moeten veranderen. Dat kan onbewust toch sturend worden. Juist daarom helpt het om nieuwsgierig te blijven en niet te snel te willen naar een uitkomst.
Daarnaast merk ik dat erkenning richting ouders echt een verschil maakt. Veel ouders hebben zelf weinig erkenning gehad. Als zij zich gezien voelen in hun intentie, ontstaat er vaak pas ruimte om te reflecteren.
En timing is hierin echt belangrijk. Soms willen we te snel. Terwijl ouders eerst zichzelf moeten begrijpen voordat ze anders kunnen gaan doen. Als je daar de tijd voor neemt, komt reflectie vaak vanzelf meer op gang.
De kern zit voor mij in vertragen, aansluiten en samen ontdekken. Dan blijft de samenwerking intact en ontstaat er beweging van binnenuit.
Mocht je willen sparren over je casus of hoe je dit concreet kunt aanpakken, mag je me altijd een berichtje sturen of hier reageren.

Marjan Bruins

Klachtenfunctionaris

10 april 2026

Beste Shirley,
Hierboven staan meerdere mogelijkheden om erachter te komen, wat de drijfveer van ouders is om te handelen zoals ze handelen. Ik ben het ermee eens dat het belangrijk is om van daaruit te redeneren.
Wil je een professionele relatie met de ouders creëren, dus wil je degene zijn, die hen kan ondersteunen, dan is nodig dat ze jou vervolgens als expert (kunnen) erkennen. En dus jouw adviezen serieus nemen. Hoe doe je dat?
Leef je in de situatie in, waarbij je van iemand van een compleet andere discipline te horen krijgt hoe jij je werk moet doen. Je hebt niet bij voorbaat respect voor wat die ander te bieden heeft op jouw eigen terrein. Misschien denk je zelfs: wat weet die ander nou. Ík heb ervoor gestudeerd en ik heb al jaren ervaring. Pas als die ander jou erkent in jouw expertise, kun je luisteren naar wat deze persoon (extra) in te brengen heeft.
Als je dat toepast bij ouders dan zou je in een gesprek respect en bewondering kunnen tonen naar de ouders toe. Waarna je vervolgens zegt: "Én, ik zie dat jullie op ..... winst kunnen halen". Om ouders in staat te stellen echt naar jouw advies te luisteren adviseer ik dat je in een gesprek minstens drie keer een groot, gemeend, compliment geeft, waarna je hen de extra mogelijkheid laat horen. Maak je compliment feitelijk door 'ik zie', 'ik weet', 'jullie lieten zien' te gebruiken.

Nathalia Kemble

Kernlid Platform Vakmanschap Jeugdprofessionals. Regionaal strategisch beleidsadviseur jeugd. Pedagoog

10 april 2026

Hoi Shirley, wat een mooie vraag, hopelijk helpen de gegeven antwoorden je.

Voor mij komt het op het volgende neer. Als je een goede samenwerking wil met ouders is het belangrijkste dat zij zich erkent voelen. ofwel ze moeten het gevoel hebben dat je hun positie begrijpt. als je het gevoel hebt dat iemand snap "waar je vandaan komt" dan stel je je open voor diens adviezen maar ook vragen die voer tot nadenken geven omdat je het gevoel hebt dat je hetzelfde belang/doel deelt. En je hetzelfde wil. Het helpt als je dan meer weet over het waarom van hun coping hiermee, en waar dat vandaag komt. waar zijn ze bang voor als er afgeschaald zou worden? Het helpt ook om te weten wat hun wens is voor hun kind ( en wat ze nastreven). Terug gaan naar wat ze voor hun kind willen en vandaaruit kijken naar hoe daar te komen is vaak helpender dan vervallen is aanbod en concrete oplossingen. En uitzoomen met ouders stil staan ( eventueel met tijdlijn) , wat gebeurd er, wat was de oplossing wat was het effect. Als je met ouders samen een patroon kan zien van oplossingen die niet werken kan je vandaaruit met hen spreken over zullen iets anders proberen vanuit wat we wensen voor het kind. En wat doen al deze ervaringen die niet werken met je kind en wat vinden ouders daarvan.

En tot slot, soms is een proces om hier te komen met ouders hardnekkig omdat het ook gaat over acceptatie dat je als ouders niet de oplossing voor je kind kan vinden en dat zegt dan iets over jezelf als ouder wat je dan moet accepteren. En dat kost tijd.

Succes en laat vooral nog eens van je horen als je een antwoord gevonden hebt.

Tea Adema

Kerngroeplid Platform Vakmanschap Jeugdprofessionals/ Trainer/coach bij opleiding kindercoach en opvoedcoach

10 april 2026

Begrijp ik het goed dat er steeds op verzoek van ouders nieuwe en andere hulpverlening komt?
Is er al eens de vraag gesteld wat ouders goede hulpverlening vinden?
Wat kan jij anders doen dan vorige hulpverleners zodat ouders niet opnieuw met dezelfde klacht komen?
Jij wilt niet nummer zoveel zijn die moet vertrekken dus zullen ouders aan moeten geven wat zij anders willen.
De volgende vraag is waarom er hulpverlening in het gezin blijft als de kinderen veilig zijn.
Wat maakt dat de hulpverlening steeds opnieuw in dezelfde valkuil stapt waarbij ouders kennelijk de touwtjes in handen mogen hebben met een oordeel over hulp die ze zelf willen?
Het lijkt bijna op een herhaalde dramdriehoek wat je beschrijft.

Deze vragen komen bij mij op als onderliggende factoren bij je vraag.
Daarnaast zou je kunnen beginnen bij wat zij willen wat hun kinderen leren en ontwikkelen en hoe zij daar als ouders vorm aan (willen) geven vanuit de behoefte van de kinderen en vanuit hun eigen behoeften.
Mocht je handvatten willen dan zou je eventueel het webinar kunnen bekijken wat ik een aantal maanden geleden heb gegeven voor dit platform. Het werkmodel wat ik daarbij toon en wat je kunt downloaden geeft ieder gesprek met ouders een gelijkwaardige insteek zonder ondergravende discussies. (Is mijn ervaring van de afgelopen 20 jaar met zogenaamde moeilijke ouders die overal vastlopen) Het houdt je uit de dramadriehoek en de onderliggende motivaties van ouders leg je snel bloot.
Dit is de link: https://vakmanschap.1sociaaldomein.nl/nieuws/19875-terugkijken-online-masterclass-hoe-voer-je-een-goed-gesprek-met-ouders

Roos Teunissen

Systeemtherapeut

14 april 2026

Hoi Shirley, je hebt welicht al allerlei antwoorden gekregen en is deze overbodig. Als ouders zo aan het 'shoppen'zijn en steeds iets anders willen en minder geneigd zijn om naar zichzelf te kijken, lijkt het me een zinnige opdracht om hen naar een systeemtherapeut/gezinstherapeut te verwijzen. Natuurlijk niet omdat zij iets verkeerd doen, maar omdat de zorgen en problemen alle gezinsleden raken en zij met elkaar het meeste hierover weten. Ook hebben zij al ervaren welke dingen helpend en steunend zijn geweest.
Bel evt eerst zelf een systeemtherapeut om even mee te denken hoe dit gezin binnen te krijgen?
Heel veel succes

Shamayra Kes

Student

15 april 2026

Hey Shirley!
Wat een herkenbare vraag. In dit soort situaties helpt het mij om te kijken naar wat het gedrag van ouders betekent voor hun kind, in plaats van te denken in goed of fout.

Door samen met ouders te praten over wat hun aanpak doet met hun kind, bijvoorbeeld door te vragen: *“Wat merkt u bij uw kind als u dit zo doet?”*, nodig je hen uit om na te denken, zonder dat het als kritiek voelt. Je onderzoekt het samen.

Voor mij is het ook belangrijk om eerst stil te staan bij de inzet van ouders. Ouders doen wat zij denken dat goed is voor hun kind. Als zij zich gezien en gehoord voelen, ontstaat er vaak meer ruimte om samen verder te kijken. Zonder dat gevoel kan een gesprek al snel spannend of vervelend worden.

Soms is het ook nodig om voorzichtig te benoemen dat iets nog niet het gewenste effect heeft. Dit probeer ik te doen door samen te kijken naar wat er al is gedaan en wat dat heeft opgeleverd voor het kind. Op die manier blijft het een gezamenlijk gesprek.

Daarna kun je samen kleine stappen proberen. Door iets nieuws uit te testen en samen te kijken wat het doet, wordt het makkelijker voor ouders om mee te denken en te reflecteren.

Voor mij zit de kracht in het aansluiten bij ouders, het erkennen van hun inzet en samen zoeken naar wat het beste werkt voor hun kind. Zo blijft de samenwerking goed en ontstaat er ruimte voor verandering.

Heb jij ook een vraag?

Laat anderen met je meedenken.

Stel je vraag

Hoe kan ik als Jeugdprofessional ouders beter laten reflecteren op hun eigen handelen en tegelijk de samenwerking goed houden?

Heb jij ook een vraag?

E-learning Complexe scheidingen

Complexe scheidingen

Verbeter je vaardigheden met diverse e-learnings schuldhulpverlening

Hoe kan ik als Jeugdprofessional ouders beter laten reflecteren op hun eigen handelen en tegelijk de samenwerking goed houden?

Heb jij ook een vraag?

Voor jou aanbevolen scholing

E-learning Complexe scheidingen

Complexe scheidingen

Verbeter je vaardigheden met diverse e-learnings schuldhulpverlening